Historia boksu. Kodyfikacja

rękawice mma

Po zakończeniu Igrzysk Olimpijskich pięściarstwo było nadal uprawiane jednak nie stanowiło ono już tak pożądanej rozrywki. VIw. n.e przyniósł rozwój techniki oraz poszerzenie zasobu akcesoriów– zamiast skórzanych rzemieni sportowy wykorzystywali liście palmowe, a na arenie można było zobaczyć również bijące się kobiety. Pięściarstwo od tej pory stanowiło tanią rozrywkę dla zubożałego społeczeństwa, przez co w mniejszych grupach wykształtowały się odrębne zasady oraz przepisy, jak np. ruskie kułacze boje- wieś przeciwko wsi; które usankcjonowane zostały w XIVw. Przez carycę Katarzynę II.

Powrót dyscypliny sportowej odnotowujemy na początku XVIIIw., w Anglii, kiedy to James Figg ogłosił się Mistrzem walk na gołe pięści, który 5 lat później zorganizował pierwszy, międzynarodowy pojedynek, w trakcie którego starli się, pochodzący z Wenecji Stopa L Acqa z Johnem Whitackerem. Orientacyjne zasady, które mniej więcej znamy do dzisiaj, zostały wprowadzone dopiero w latach 40 XVIIIw. przez London Prize Rules, zabraniały one ciosów poniżej pasa, skodyfikowały one również formę sektora do walki- kwadratowego ringu otoczonego linami. Po przejęciu stanowiska głównego menadżera przez Jacka Broughtona i śmierci jednego z pięściarzy podczas walki, ustalono zasady rozstrzygania spotkań- zwycięstwo przez knock-out (po upadku, przeciwnik nie podnosi się przez 30 s.) Wiek XIX przynosi pewną reorganizację panujących zasad dla podniesienia wartości rozrywkowej w cieniu kapitalizmu.

W celu podniesienia bezpieczeństwa zawodników, w połowie XVIIIw. Broughton wynalazł rękawice bokserskie jako pierwszy wyposażenie typu fightwear, jednak ich ciężar oraz przyzwyczajenie do dotychczasowych efektów walki rzadko spotykał się z aprobata zawodników, którzy nadal preferowali walkę na gołe pieści.

Wraz z europejskimi emigrantami, boks trafił na nowy, zaoceaniczny grunt- do USA; gdzie pierwsze walki toczone były pomiędzy Anglikami i Irlandczykami, dopiero później zakorzeniły się w świadomości amerykanów.

Koniec XIXw. Przyniósł ze sobą poszerzenie panujących zasad. Wprowadzono 3 minutowe rundy, obowiazek korzystania z rękawic ochronnych, a także podział konkurencji na kategorie wagowe zawodników, aby jak najbardziej wyrównać poziom toczonych walk. Z uwagi na szerzącą się komercjalizację dyscypliny boks zawodowy, zwłaszcza w okresie pierwszej połowy XXw stanowił jedno z najbardziej dochodowych źródeł zarobku. Był to sport, który nie uwzględniam podziałów rasowych.
Pierwsza walka, która odbywał się w oparciu o nowe zasady została podjeta na nowym kontynencie, przez J.L. Sullivana i DF Mc. Caffery’ego. Niesłabnące zainteresowanie sportem a także angażowanie się społeczności w jego propagowanie wymusiło na amerykanach utworzenie klubów bokserskich, a także federacji, które regularnie zaczęły organizować zawody, a w następstwie mistrzostwa świata w tej dyscyplinie. W biednych społecznościach, bez szans na zdobycie wykształcenia sport- co za tym idzie m.in. boks był szansą na wybicie ze społecznej klasy, awans lokalny i możliwość zarobienia, oczywiście po opłaceniu prywatnego menagera.