Historia Boksu. Starożytność

spodenki bokserskie

Pierwszą zasadą podczas uprawiania sportów walki jest bezwzględna ochrona własnego zdrowia, która bezpośrednio przekłada się na świadomość sposobu wykonywania kolejnych treningów pod względem technicznym, jak i wyposażenie w odpowiedni sprzęt treningowy, który umożliwi nam zabezpieczenie odpowiednich części ciała.

Oczywiście, jeszcze kilkanaście lat temu wiele ze współcześnie dostępnych na rynku dodatkowych akcesoriów stanowiła zbędny wydatek, absolutnie niepotrzebną rzecz. Jednak, na drodze rozwoju sportu, oraz stale pogłębiającej się techniki jego uprawiania wymusza on na producentach akcesoriów stałe poszerzanie swojego asortymentu, właśnie w odniesieniu do podnoszenia standardów bezpieczeństwa w sektorach sztuk, które najbardziej oddziałują na poziom uszkodzeń fizycznych.

Jednym z przykładów akcesorium sportowego, które znane było już w VIIw. p.n.e. były rękawice bokserskie.

Krótka historia boksu

Współcześnie ten zjawiskowy sport cieszy się sporą popularnością, choć pod względem widowiskowości częściej przez widzów wybierane są zawody mieszanych sztuk walki, w których elementy boksu również występują.

Historię popularności boksu od VIIw p.n.e. jak i ostatnie 100lat idealnie określa krzywa sinusoidalna. Walka na pięści od stuleci towarzyszyła ludzkości jako naturalna forma obrony, choć początkowo współcześnie niesłusznie uważana była za rodzaj sportu. Pojęcie sportu, jakie znamy obecnie którego głównym mechanizmem napędzającym, poza myśleniem kapitalistycznym, jest poszerzanie i uatrakcyjnianie sektora rozrywkowego, należy notować na wiek XVI/XVII, podczas gdy wszystko to co uważamy za sportowe zaplecze starożytności (patrz. Igrzyska Olimpijskie) było niczym innym jak szkoleniem wojowników i musztrą wojskową.
Walki pięściarskie znane były już w starożytności blisko 5000 lat przed naszą erą , w czasach Sumerów, zamieszkujących Dolną Mezopotamię. To właśnie oni utworzyli pierwsza, jedną z najbardziej rozwiniętych cywilizacji IV tysiąclecia, pochłonięci przez napływających Amorytów, stli się częścią starożytnego państwa semickiego, Babilonii. To właśnie z tamtego okresu pochodzi jedno ze znalezisk odkrytych na terenie Bagdadu- płyta przedstawiająca dwóch pięściarzy w postawie bojowej. Podobnych odkryć dokonano na terenie Egiptu w postaci malowideł naściennych, m.in. przy jednym z najpopularniejszych grobowców Meri-Re.

Boks doskonale był znany na terenie Grecji, w rejonach Krety już blisko 2000 lat przed naszą erą, o czym świadczą rytony prezentujące pięściarzy z ochraniaczami na głowie. W zależności od wyspy oraz odległości od głównej strefy wpływów, forma boksu przybierała nieco inny wymiar. Choć na krecie wykorzystywano specjalne nakrycia głowy do ochrony, na wyspie Tera (Santorii) bokserzy wykorzystywali rękawice- prawa dłoń osłonięta była skórzaną rękawicą i służyła do wykonywania ciosów, lewa- naga, wykorzystywana do ich odbijania.

Na przełomie XV/XIVw. p.n.e. w Grecji rozprzestrzeniła się forma pięściarstwa, która uprawiana była w charakterze walki „na śmierć i życie”, o czym pisał Homer. Jako dyscyplina sportowa, boks został wprowadzony dopiero w VIIw. p.n.e. jako jedna z dyscyplin Igrzysk, które nakreśliły ich charakter- zasady i regulamin na blisko 300 lat. Ówcześnie główną zasadą, która rozstrzygała o wyniku walki był brak remisu.
Pierwsze osłony na dłonie wykonywane były ze skórzanych rzemieni, które na drodze postępu brutalności przebiegu walk, wplatano kawałki żelaza- głównie w formie blaszek.

W IIIw. p.n.e. zaciekłość walki wypierana była przez rozwój i znajomość techniki. To właśnie wtedy do historii przeszły walki wielkich pięściarzy, którzy wygrywali z przeciwnikiem bez otrzymania jednego ciosu, w walkach, których przeciwnicy rezygnowali zmęczeni ciągłą próbą walki (przykład Melankomasa z Karii, który zapisał się w historii boksu starożytnego, doprowadzał przeciwnika do skrajnego wycieńczenia).

W trakcie wchodzenia na poziom zawodowy, dyscyplina przybrała na brutalności, i wspomniane żelazne blaszki coraz częściej zastępowano kamienistymi stożkami, zębami rekinów lub innych zwierząt. Walki często kończyły się brutalną śmiercią przeciwnika w wyniku ciężkich urazów i zmasakrowania ciała. Przechodząc na tereny Cesarstwa Rzymskiego, walki stopniowo przestawały mieć charakter olimpijski a stanowiły element walk Gladiatorów.

Przez kolejnych 500 lat boks świetnie rozwijał się na terenach Oceanii, dopiero upadek Igrzysk Olimpijskich (393 r. n.e.) wstrzymał szerzącą się popularność tej dyscypliny.